Loading...

Tuesday, April 30, 2019

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၃၇

ျဖဴ႕အတြက္ ေနခ်င္စဖြယ္ကမ႓ာတစ္ခု
ဖန္တီးေပးရျခင္းဟာ
ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ
ေနခ်င္စဖြယ္ကမ႓ာေလးျဖစ္တယ္

Tuesday, April 23, 2019

ဆက္တင္

အိပ္မက္ဆိုတာမ်ိဳးက
အျဖဴအမည္းနဲ႔ပဲ
ျမင္ရတာ

ေခ်ာက္နက္ႀကီးထဲ ျပဳတ္က်ေတာ့
မ်က္လံုးထဲက
အဝါေရာင္ေသြးေတြ ထြက္လာတယ္

မနက္ျဖန္ကို ေရာက္ဖို႔ဆိုတာလည္း
အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းေလာက္
လြယ္ကူမေနဘူးေလ

နားၾကပ္ကိုနားထဲ အတင္းထိုးထည့္လိုက္မွ
ဒီကမာၻႀကီး အနီေရာင္မွန္း
သိရတယ္

ကိုယ့္ဖိနပ္ေပၚ ကိုယ့္ေျခေထာက္နဲ႔ကိုယ္
မတ္မတ္ရပ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း
မိုးေတြရြာေနမွျဖစ္မွာ

ေရစိုရင္ အျပာေရာင္ေျပာင္းတတ္တဲ့
အသံတစ္သံ
ဖမ္းမိထားတယ္

လမ္းမႀကီးကေတာ့
ခုထိ ကာလာမပါေသးပါဘူး
ဖိနပ္ေတာ့ အဆင္သင့္စီးထားလိုက္တယ္

အစီအစဥ္ေတြျပလို႔ ကုန္သြားရင္
ဘဝႀကီးက 'သင့္အတြက္မနက္ျဖန္' မွာတင္
ဆံုးသြားမွာလည္း သိေနတယ္

Tuesday, March 19, 2019

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၃၆

အပိုအလို မရွိ အျပည့္အဝ ယူ သြားပါ
ခဏတျဖဳတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အၾကာႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္
ခြဲခြာမႈ က ခြဲခြာမႈပဲ (ဘာနဲ႔မွ ႏွစ္သိမ့္လို႔မရ)
အိမ္နဲ႔ေဝးေနတဲ့ေနရာဟာ
တျခားဘာနဲ႔ပဲ နီးနီး ကိုယ္နဲ႔ တအားေဝးတယ္
အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့
စီးထားတဲ့ ဖိနပ္ကစၿပီး ေမွာင္ တယ္
လွ်ပ္စစ္ စီးေၾကာင္း လိုင္းေတြေပၚ
သက္ပ်င္းေတာ့ ခုိး ခိုး ခ်မိတယ္
နက္ဖန္ နံနက္ ဟာ
နက္ဖန္ နံနက္ ထက္ ပို မၾကာသင့္ ဘူး မလား
အျဖစ္သည္း တယ္ ပဲ ေျပာေျပာ
နာရီပိုင္းေလးပဲ ရွိေသးတယ္ ဆိုေပမယ့္
လြမ္းတယ္ ျဖဴ

Saturday, February 2, 2019

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၃၅

အေဝးႀကီးကိုထြက္သြားၿပီး
ျပန္လာတဲ့အခါ
အေဝးႀကီးက ကိုယ္နဲ႔အတူတူ
ကပ္ပါလာခဲ့တယ္
အဲ့သလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္ဟာ
အိမ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး

Monday, January 21, 2019

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၃၄

ငါနဲ႔ဆိုင္ေသာအရာမ်ား
ငါ့နားကေန ေဝးေဝးမသြားပါနဲ႔
အတူတူရွိေနရမယ့္ အရာဝတၳဳႏွစ္ခု
ေဝးေနျခင္းဟာ
ကမာၻႀကီးရဲ႕စြမ္းအင္ေတြကိုပိုၿပီး
ကုန္ခမ္းေစတယ္


ငါနဲ႔မဆိုင္ေသာအရာမ်ား
ငါအနားကို ကပ္မလာၾကပါနဲ႔
လွိုင္းျခင္းမတူတဲ့ အရာဝတၳဳႏွစ္ခု
နီးနီးကပ္ကပ္ရွိေနျခင္းဟာ
ကမာၻေျမ ဆြဲအားေတြကို
ကေမာက္ကမျဖစ္ေစတယ္

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္း
ေျပာၾကဆိုၾကတဲ့အခါ
ကမာၻေျမႀကီးအတြက္
ငါတို႔ ဒီေလာက္ေတာ့ တတ္ႏိုင္တယ္မလား

Thursday, December 27, 2018

သ႐ုပ္ေဆာင္

ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ခြင့္မရွိဘူး
ေပ်ာ္ရာမွာလည္း ေနခြင့္မရွိဘူး
ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးက ပါးေတာ့ပါးတယ္
ဒါေပမယ့္ ျဖတ္ခြင့္မရွိဘူး
ျဖတ္လို႔လည္းမရဘူး
ေသဖို႔ကလည္း မလြယ္ေသးဘူး
ဆက္ေန ေနဖို႔ကလည္း တအားခက္ခဲေနၿပီ
ဘာကိုမွလည္း ထပ္မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး
ဘာမွမရွိတဲ့ဒီဘဝႀကီးမွာလည္း
အဆင္ေျပမေနေတာ့ဘူး
ပင္ပန္းလြန္းတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး
မ်က္ႏွာလႊဲခဲ့တဲ့အရာေတြက
ကိုယ္ မျဖစ္ခ်င္တာေတြပဲ ေရြးၿပီး
လာ ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ
ဝကၤဘာ ထဲေရာက္လာၿပီးမွေတာ့
တစ္ေပါက္ထဲေသာထြက္ေပါက္ကို
မျဖစ္မေနရွာေနရဦးမွာပဲ
ထြက္ေပါက္မေတြ႕မျခင္းေတာ့
လမ္း အမွားေတြေပၚမွာ
ဆက္ေလွ်ာက္ေနရဦးမွာ
'အဆင္သိပ္ေျပပါတယ္' ဆိုတဲ့
အျပံဳးမ်ိဳး ျပံဳးထားရင္းနဲ႔ေပါ့

Monday, November 26, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၃၃

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ
အဆင္ေျပျခင္း အဆင္မေျပျခင္းနဲ႔ လည္း
ဆိုင္မေနဘူး
အတူတူရွိေနျခင္း မရွိေနျခင္းနဲ႔လည္း
ဆိုင္မေနဘူး
ၾကယ္ေႂကြတာကို ျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ
ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ဆုေတာင္းတာလား
တပါးသူတေယာက္အတြက္
ဆုေတာင္းေပးလိုက္တာလား
ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိေနဖို႔ပဲ လိုတာ

Monday, November 5, 2018

တနလၤာ

မၿငိမ္းခ်မ္းေသာႏိုးထျခင္းနဲ႔စမယ္
မ်က္ႏွာသစ္မယ့္ ေရထဲမွာ
အခ်ိန္ဇယားေတြကလြဲရင္
ဘဝတစ္ခုလံုးေတာင္ ပါမလာဘူး
ေၾကာက္ကန္ကန္ရင္းနဲ႔
ပံုစံခြက္အေသတစ္ခုထဲ
ကိုယ္တစ္ပိုင္းက နစ္ေနၿပီ
အဆံုးသတ္မွာ
နစ္ေနတဲ့ ႏြံကပဲ ဇိမ္ရွိေနသလိုလို
အိပ္မက္အမွားေတြက မက္ဦးမယ္

Saturday, November 3, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၃၂

က်ေနာ့မွာအိပ္မက္တစ္ခုရွိတယ္
တစ္ေန႔က်ရင္ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္စီ
ခြဲမက္ၾကမယ္ လို႔။

Wednesday, October 3, 2018

နာ

နာက်င္မွဳမွာ အတြင္းနာနဲ႔ အျပင္နာဆိုျပီး နွစ္မ်ိဳးရွိတယ္
နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာအနာမ်ားနဲ႔ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအနာမ်ား လို႔ပဲဆိုၾကပါစို႔
အတြင္းနာအမ်ားစုက တေျမ့ေျမ့နဲ႔ အခ်ိန္ေတြအၾကာၾကီးၾကာတတ္ျပီး
အျပင္နာအမ်ားစုက ကာလတစ္ခုၾကာရင္ေပ်ာက္သြားတတ္ၾကတယ္
အျပင္နာ ျပင္းထန္လြန္းတဲ့အခါမ်ိဳးဆို အတြင္းကပါလိုက္နာလာတတ္ေပမယ့္
အတြင္းနာ တအားျပင္းထန္လြန္သြားခဲ့ရင္ေတာ့
ေသဆံုးမွဳ ကို မျဖစ္မေနေရြးခ်ယ္လိုက္ၾကတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြလည္းရွိတယ္
တခ်ိဳ႔က နာက်င္မွဳကို ခ်စ္ျမတ္နိုးျပီး
တခ်ိဳ႔က နာက်င္မွဳကို ေၾကာက္ၾကတယ္
နာက်င္မွဳဟာ တခါတေလမွာ မူးယစ္ေဆးဝါးျဖစ္ျပီး
တခါတေလမွာ ဆုတံဆိပ္ ျဖစ္တယ္
တခ်ိဳ႕အရာေတြက နာက်င္မွဳ နဲ႔ လဲဝယ္မွရတာေလ
နာက်င္မွဳဟာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ရဲ့ ပထမအဆင့္ျဖစ္စဥ္
အသက္ရွင္သန္ျခင္းရဲ့ သက္ေသခံကတ္ျပား
သဘာဝအေလ်ာက္ ေပၚလာတဲ့ နာက်င္မွဳေတြရွိသလို
ကိုယ္ကိုတိုင္လည္း နာက်င္မွဳကို ဖန္တီးယူလို႔ရတယ္
နာက်င္မွဳမွာလည္း ဒီဂရီေတြရွိေသးတယ္
နာက်င္မွဳဒီဂရီကို တိုင္းတာတဲ့ စံနွဳန္းေတြမတူၾကေပမယ့္
လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ နာက်င္မွဳ သီအိုရီေတြလည္း ရွိေနၾကတယ္
နာက်င္မွဳတစ္ခုက တေနရာတည္းမွာ အခ်ိန္အၾကာၾကီး နာေနျပီးသြားရင္
နာက်င္မွဳနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ က်င့္သားရသြားတတ္ၾကတယ္
အျပင္နာေတြ အနာက်က္ရင္ အနာရြတ္က်န္သလိုမ်ိဳးေပါ့
အတြင္းနာေတြ အနာက်က္သြားရင္ အျပံဳး ကိုျပန္ရတယ္
တည္ေနရာေဖၚျပလို႔ရတဲ့ အနာေတြရွိသလို
ဘယ္က ေန ဘယ္လို နာလို႔ နာေနမွန္းမသိတဲ့ အနာေတြလည္းရွိတယ္
နာက်င္မွဳဒီဂရီ အနိမ့္ဆံုး အနူးညံ့ဆံုးအနာက “ယားယံမွု” ျဖစ္ျပီး
နာက်င္မွဳဒီဂရီအျမင့္ဆံုး အဆိုးရြားဆံုး အနာကေတာ့ “သြားနာျခင္း” ျဖစ္တယ္။ ။

Tuesday, May 15, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၈

ကိုယ္အသက္ဆက္ရွင္ဖို႔က
အခ်ိဳလိုတယ္
(စိတ္) ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ညဆို
ကိုယ္ ပ်ံသန္းႏိုင္တယ္လို႔
အၿမဲအိပ္မက္မက္တယ္
ကိုယ့္အနာကိုယ္ျပန္ျမင္ရဖို႔က
မွန္တခ်ပ္လိုတယ္
တံခါးေပါက္ေတြကို ဖြင့္ႏိုင္ဖို႔
ဖိနပ္တစ္ရံလိုတယ္
ေျခလွမ္းေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္မွာ
လူေတြနဲ႔အေဝး ဆိုတာ
တကယ္ရွိေနဖို႔လိုတယ္
ပံုျပင္ေတြ ျပန္နားေထာင္ရတဲ့အခါ
အရင္တုန္းကအေၾကာင္းေတြလည္း
နည္းနည္းေတာ့လိုမယ္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးတစ္ခုနဲ႔
ခရီးေတြသြားေနတဲ့အခါ
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာ့လိုတယ္
အရာအားလံုးကို ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ဖို႔က
မ်က္စိမွိတ္ထားဖို႔လိုတယ္
ဖိနပ္မပါတဲ့လူတစ္ေယာက္
လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ဖို႔က
ပါးစပ္ထဲ သၾကားလံုးတစ္လံုး ငံုထားဖို႔
တကယ္ကို လိုအပ္တာပါျဖဴ

Thursday, May 3, 2018

Anti-Hero

ကမ႓ာႀကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ထက္
ကမ႓ာႀကီးကို ကယ္တင္ခ်င္ေနသူကို
ကယ္တင္ဖို႔က ပိုခက္တယ္

Thursday, March 8, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၇

ဒါဏ္ရာတျခား လူတျခားျဖစ္ေနတာကို
အနာသက္သာေအာင္ ကုသလို႔
မရဘူးလို႔ ဆရာဝန္က ေျပာလိုက္တယ္
ကိုယ့္ဒါဏ္ရာေတြကို လုယူထြက္ေျပးသြားသူကို
မိုးအဆံုး ေျမအဆံုး ရွာေဖြေနရျခင္းက လည္း
ကုမရတဲ့ေရာဂါ တစ္မ်ိဳးပဲတဲ့
တေလာကလံုးက လင္းထိန္ေနေတာ့
ကိုယ့္မွာ ပုန္းစရာ အေမွာင္ကို ရွာမရဘူး
ရွင္သန္ျခင္းဟာ သိပ္ကိုခက္ခဲတယ္ ျဖဴ

Wednesday, March 7, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၆

ကမ႓ာႀကီးက ကိုယ္ေနထိုင္တဲ့ အခန္းထက္
အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာေတာ့
ကိုယ္လည္းသိတာေပါ့
ဘယ္ေတာ့မွမဆံုတဲ့ မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔
ဘဝတစ္ခုလံုး တည္ေဆာက္ခံထားရတဲ့
ဒါဏ္ရာရထားႀကီးဟာ
ေနာက္ဆံုးဘူတာကို ေရာက္ၿပီး
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အိမ္ကို
တန္းတန္းမတ္မတ္ျပန္လာခဲ့တယ္
ေမာင္းသူမပါတဲ့ ရထားေပၚမွာ
ခရီးသည္ေတြလည္း တစ္ေယာက္မွ မပါလာဘူး
မွန္တင္ခုန္ေပၚက ဘူတာရံုငယ္ေလးထဲမွာ
လူတစ္ေယာက္က ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ကို
ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတယ္တဲ့
ကိုယ္ရွင္သန္ေနရတဲ့ကမ႓ာႀကီးဟာ
ျဖဴေနထိုင္တဲ့ အခန္းေလာက္
မလံုျခံဳႏိုင္မွန္းေတာ့ ကိုယ္လည္း သိတာေပါ့

Thursday, March 1, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၅

ဒီတိုင္းရပ္ေနရင္လည္း ဘာမွ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္
ေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ကလည္း
လမ္းေပၚမွာ ကိုယ္ တေယာက္တည္း
ဘယ္လိုမွ အဆင္ေျပမေနဘူး

Fail is my win
Nothing is everything
ကိုယ္မရွိေတာ့တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္ရွိေနမွာ
ဆြဲလာတဲ့အိတ္ထဲမွာ ဘာမွလည္းပါမလာဘူး
ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုတ္ကိုခြ်တ္လိုက္ေတာ့
ကိုယ့္ေခါင္းႀကီးပါပါလာတယ္
မိုးေတြရြာလာလို႔ထုတ္ေဆာင္းမိတဲ့ထီးက
စကၠဴစုတ္ျဖစ္ေနတယ္
တိမ္ေတြက ျဖဴ႕မ်က္လံုးထဲကေန
ထြက္ေျပးလာၾကတာ
ဖိနပ္ေတြေတာင္ မပါလာဘူး
ကိုယ့္အေပၚ နင္းသြားၾကပါေစ
ကိုယ့္ဘဝက ေျခာက္ေသြ႕လြယ္ပါတယ္
ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္းကေန
ဘာမွန္းညာမွန္းမသိလိုက္ပဲ လမ္းမေပၚ
ငူငူေငါင္ေငါင္ ရပ္ေနမိတယ္
ေလေပၚကို ပ်ံတတ္သြားလိမ့္မယ္လို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္ထားတာ
အိပ္မက္ကလန္႔ႏိုးေတာ့မွ ကိုယ္ဟာ
ဘာမွဆက္ျဖစ္လာမွာမဟုတ္တဲ့
သစ္ငုတ္တို ျဖစ္ေနတယ္

Wednesday, February 21, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၄

ဘာကိုမွ ရပ္တန္႔ဖို႔ မႀကိဳးစားခ်င္ဘူး
အခ်ိန္ဆိုတာက ခဏေလးနဲ႔ကုန္သြားမွာ
ေရြးခ်ယ္စရာႏွစ္ခုရွိတယ္ ဆိုပါစို႔
အတိတ္မွာခ်န္ထားခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေတြကို
စုေဆာင္းေနမလား
အနာဂါတ္ကိုသြားမယ့္
စိတ္ကို ေမြးျမဴမလား
ကိုယ္က တအားကို တုံးလြန္းအလြန္းတယ္
အမွတ္တရေတြကို တခုမက်န္
လံုလံုျခံဳျခံဳ ထုပ္ပိုးၿပီး
မနက္ျဖန္ကိုေရာက္လာႏိုးႏိုးနဲ႔
ေရာက္ရာေပါက္ရာေလွ်ာက္သြားေနတဲ့
ခရီးသြားတစ္ေယာက္ပဲ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ အခ်ိန္တအားၾကာလာရင္
ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္း ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔
ယံုၾကည္ေနမိတယ္
တခ်ိဳ႕ေသာ ဒါဏ္ရာေတြက
ေသ မွ ေပ်ာက္ကင္းတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား

Friday, February 16, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၃

တစ္ခါတုန္းက
ကမာၻၾကီးမွာ ေန႔ဆိုတာ မရွိခဲ့ဘူး
အလင္းေရာင္ လည္း မရွိခဲ့ဘူး
အျမဲတမ္း ေမွာင္မည္းေနခဲ့တာ
တစ္ရက္မွာ
ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ဟာ မ်က္စိလည္လမ္းမွားျပီး
အလင္းတန္းၾကီး တစ္ခုထဲေရာက္သြားခဲ့တယ္
စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလွ်ာက္ထြက္သြားလိုက္တာ
ၾကယ္မွုန္ ၾကယ္မႊားေတြကိုပါ ေက်ာ္လြန္သြားခဲ့တယ္
အရြယ္ေရာက္ျပီးသား ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္
စၾကၤာဝဠာရဲ့ အျပင္ဘက္ကို
လြင့္စင္ထြက္သြားျခင္းက
ကမာၻတစ္ျခမ္းလံုးကို လင္းထိန္သြားေစတာပါပဲ
လူေျပာသူေျပာမ်ားေနတဲ့ အဝါေရာင္ကို
သူက စၾကၤာဝဠာထဲထိေအာင္
သြားရွာတာေနမွာေပါ့
အဝါေရာင္ နဲ႔ အိမ္ျပန္လမ္း ကို ရွာေဖြေနရင္းနဲ႔ပဲ
ၾကယ္တစ္လံုးနဲ႔လည္း ခင္မင္ရင္းနွီးခြင့္ရခဲ့တယ္
နွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာျပီးမွ
ပန္းပြင့္ေလးနဲ႔ ၾကယ္ေလးဟာ
အဝါေရာင္ ကို သူ႔တို႔ကိုယ္မွာ ဝတ္ဆင္ျပီး
ကမာၻၾကီးဆီ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္
ပန္းပြင့္ေလးက ကမာၻၾကီးကို
ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေပမယ့္
ၾကယ္ေလးကေတာ့ လမ္းခုလတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္
ပန္းပြင့္ေလးဟာ အေမွာင္ထဲက
သူ႔အိမ္သူ ျပန္ေရာက္လာေပမယ့္
လမ္းခုလတ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္ေလးကိုပဲ
စိတ္က စြဲေနေတာ့တာပဲ
ကမာၻသူ ကမာၻသားေတြက
ပန္းပြင့္ေလး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္ထြက္သြားမွာစိုးရိမ္လို႔
ကမာၻၾကီးနဲ႔ ကြယ္ထားလိုက္ၾကတယ္
တစ္ရက္မွာ အဝါေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးဟာ နာမက်န္း ျဖစ္ျပီး
အနီေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အမညး္ေရာင္ ထိေအာင္ ေျပာင္းသြားျပီး
ပန္းပြင့္ေလး ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္
ကမာၻသူကမာၻသားေတြက
ပန္းပြင့္ေလးရဲ့ စ်ာပနကို ျခိမ့္ျခိမ့္သည္း က်င္းပျပီး
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကမာၻၾကီးက စတင္
လည္ပတ္ေတာ့တာပဲ
ကမာၻရဲ့ လင္းေနတဲ့ အျခမ္းက ေမွာင္မည္းသြားျပီ
ေမွာင္ေနတဲ့ အျခမ္းက လင္းသြားတယ္
ၾကယ္ေလးက သူ႔ကိုယ္ပိုင္အလင္းေတြနဲ႔ ထိုးျပီး
ပန္းပြင့္ေလးကို ကမာၻၾကီးေပၚမွာ ရွာေဖြေနေတာ့တာပဲ
အဲ့ဒီေန႔ကစျပီး
ကမာၻၾကီးမွာ အလင္းတစ္လွည့္ အေမွာင္တစ္လွည့္
လည္ပတ္ေနတာ ဒီေန႔ထိပါပဲ
ကမာၻၾကီး အေမွာင္က အလင္းကို ျပန္ေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကို
ကမာၻသူ ကမာၻသား ေတြ က "မနက္ျဖန္" လို႔ သတ္မွတ္လိုက္ၾကတယ္

Tuesday, February 13, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၂

စိတ္အားနဲ႔ ရွင္သန္ၾကရတဲ့ဘဝမွာ
အတိတ္ တစ္ခုလံုးကို
တစ္ယာက္တည္းတည္ေဆာက္လာခဲ့ၿပီး
အနာဂတ္ကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္အားနဲ႔တည္ေဆာက္မယ္
စိတ္ကူးထားတယ္
ျမင္ေန ေတြ႕ေနႀက မဟုတ္တဲ့
ျမင္ကြင္းတစ္ခုရဲ႕ေနာက္ကို
စိတ္က လိုက္သြားတဲ့အခါ
စကားလံုးေတြကပဲ အနာဂါတ္ျဖစ္လာတယ္
ၾကားေနရတဲ့အသံမွာ
ဘာ အေရာင္မွမပါလာတဲ့ေနာက္
အနားမွာ ျဖဴရွိေနတယ္ ဆိုတာ
ဘာနဲ႔မွ သက္ေသျပေနဖို႔မလိုေတာ့ဘူး

Sunday, February 11, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၁

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ေျမး ေလးေတြ အိပ္ယာဝင္ခါနီးရင္ ေခ်ာ့သိပ္ဖို႔
'ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက' နဲ႔စၿပီး
'ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္သြားၾကေလသတည္း' နဲ႔ဆံုးတဲ့
ကိုယ္ပိုင္ပံုျပင္ေတြကို ျဖဴက ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ထား
ဇါတ္လမ္းထဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ပါလာတဲ့
သည္းထိတ္ရင္ဖို အခန္းေတြကိုေတာ့
ေစာေစာစီးစီး အကုန္ကုန္သြားေအာင္ ကိုယ္က
ကဗ်ာေတြခ်ေရးပစ္လိုက္မယ္

Wednesday, February 7, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၀

ကိုယ့္ကိုေမြးေတာ့ ၾကယ္ေတြေသၾကတယ္
ျဖဴ႕ကိုစေတြ႕ေတာ့ ကိုယ့္ေကာင္းကင္ႀကီးက
ၿပိဳက်တယ္
ၿပီးေတာ့
စၾကာဝဠာႀကီးက က်ံဳ႕သြားတယ္
လူေတြကေတာ့ကိုယ့္ကို
'ေစာက္႐ူး' လို႔ေခၚၾကတယ္
ကိုယ္ကိုတိုင္ကေတာ့ 'အခ်စ္' လို႔ပဲ
အသံထြက္လိုက္တယ္
ကိုယ္က စၾကာဝဠာ ႀကီးကို
ေစာက္ဖက္မွမလုပ္ခ်င္တာ