Loading...

Tuesday, May 15, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၈

ကိုယ္အသက္ဆက္ရွင္ဖို႔က
အခ်ိဳလိုတယ္
(စိတ္) ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ညဆို
ကိုယ္ ပ်ံသန္းႏိုင္တယ္လို႔
အၿမဲအိပ္မက္မက္တယ္
ကိုယ့္အနာကိုယ္ျပန္ျမင္ရဖို႔က
မွန္တခ်ပ္လိုတယ္
တံခါးေပါက္ေတြကို ဖြင့္ႏိုင္ဖို႔
ဖိနပ္တစ္ရံလိုတယ္
ေျခလွမ္းေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္မွာ
လူေတြနဲ႔အေဝး ဆိုတာ
တကယ္ရွိေနဖို႔လိုတယ္
ပံုျပင္ေတြ ျပန္နားေထာင္ရတဲ့အခါ
အရင္တုန္းကအေၾကာင္းေတြလည္း
နည္းနည္းေတာ့လိုမယ္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးတစ္ခုနဲ႔
ခရီးေတြသြားေနတဲ့အခါ
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာ့လိုတယ္
အရာအားလံုးကို ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ဖို႔က
မ်က္စိမွိတ္ထားဖို႔လိုတယ္
ဖိနပ္မပါတဲ့လူတစ္ေယာက္
လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ဖို႔က
ပါးစပ္ထဲ သၾကားလံုးတစ္လံုး ငံုထားဖို႔
တကယ္ကို လိုအပ္တာပါျဖဴ

Thursday, May 3, 2018

Anti-Hero

ကမ႓ာႀကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ထက္
ကမ႓ာႀကီးကို ကယ္တင္ခ်င္ေနသူကို
ကယ္တင္ဖို႔က ပိုခက္တယ္

Thursday, March 8, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၇

ဒါဏ္ရာတျခား လူတျခားျဖစ္ေနတာကို
အနာသက္သာေအာင္ ကုသလို႔
မရဘူးလို႔ ဆရာဝန္က ေျပာလိုက္တယ္
ကိုယ့္ဒါဏ္ရာေတြကို လုယူထြက္ေျပးသြားသူကို
မိုးအဆံုး ေျမအဆံုး ရွာေဖြေနရျခင္းက လည္း
ကုမရတဲ့ေရာဂါ တစ္မ်ိဳးပဲတဲ့
တေလာကလံုးက လင္းထိန္ေနေတာ့
ကိုယ့္မွာ ပုန္းစရာ အေမွာင္ကို ရွာမရဘူး
ရွင္သန္ျခင္းဟာ သိပ္ကိုခက္ခဲတယ္ ျဖဴ

Wednesday, March 7, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၆

ကမ႓ာႀကီးက ကိုယ္ေနထိုင္တဲ့ အခန္းထက္
အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာေတာ့
ကိုယ္လည္းသိတာေပါ့
ဘယ္ေတာ့မွမဆံုတဲ့ မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔
ဘဝတစ္ခုလံုး တည္ေဆာက္ခံထားရတဲ့
ဒါဏ္ရာရထားႀကီးဟာ
ေနာက္ဆံုးဘူတာကို ေရာက္ၿပီး
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အိမ္ကို
တန္းတန္းမတ္မတ္ျပန္လာခဲ့တယ္
ေမာင္းသူမပါတဲ့ ရထားေပၚမွာ
ခရီးသည္ေတြလည္း တစ္ေယာက္မွ မပါလာဘူး
မွန္တင္ခုန္ေပၚက ဘူတာရံုငယ္ေလးထဲမွာ
လူတစ္ေယာက္က ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ကို
ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတယ္တဲ့
ကိုယ္ရွင္သန္ေနရတဲ့ကမ႓ာႀကီးဟာ
ျဖဴေနထိုင္တဲ့ အခန္းေလာက္
မလံုျခံဳႏိုင္မွန္းေတာ့ ကိုယ္လည္း သိတာေပါ့

Thursday, March 1, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၅

ဒီတိုင္းရပ္ေနရင္လည္း ဘာမွ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္
ေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ကလည္း
လမ္းေပၚမွာ ကိုယ္ တေယာက္တည္း
ဘယ္လိုမွ အဆင္ေျပမေနဘူး

Fail is my win
Nothing is everything
ကိုယ္မရွိေတာ့တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္ရွိေနမွာ
ဆြဲလာတဲ့အိတ္ထဲမွာ ဘာမွလည္းပါမလာဘူး
ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုတ္ကိုခြ်တ္လိုက္ေတာ့
ကိုယ့္ေခါင္းႀကီးပါပါလာတယ္
မိုးေတြရြာလာလို႔ထုတ္ေဆာင္းမိတဲ့ထီးက
စကၠဴစုတ္ျဖစ္ေနတယ္
တိမ္ေတြက ျဖဴ႕မ်က္လံုးထဲကေန
ထြက္ေျပးလာၾကတာ
ဖိနပ္ေတြေတာင္ မပါလာဘူး
ကိုယ့္အေပၚ နင္းသြားၾကပါေစ
ကိုယ့္ဘဝက ေျခာက္ေသြ႕လြယ္ပါတယ္
ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္းကေန
ဘာမွန္းညာမွန္းမသိလိုက္ပဲ လမ္းမေပၚ
ငူငူေငါင္ေငါင္ ရပ္ေနမိတယ္
ေလေပၚကို ပ်ံတတ္သြားလိမ့္မယ္လို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္ထားတာ
အိပ္မက္ကလန္႔ႏိုးေတာ့မွ ကိုယ္ဟာ
ဘာမွဆက္ျဖစ္လာမွာမဟုတ္တဲ့
သစ္ငုတ္တို ျဖစ္ေနတယ္

Wednesday, February 21, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၄

ဘာကိုမွ ရပ္တန္႔ဖို႔ မႀကိဳးစားခ်င္ဘူး
အခ်ိန္ဆိုတာက ခဏေလးနဲ႔ကုန္သြားမွာ
ေရြးခ်ယ္စရာႏွစ္ခုရွိတယ္ ဆိုပါစို႔
အတိတ္မွာခ်န္ထားခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေတြကို
စုေဆာင္းေနမလား
အနာဂါတ္ကိုသြားမယ့္
စိတ္ကို ေမြးျမဴမလား
ကိုယ္က တအားကို တုံးလြန္းအလြန္းတယ္
အမွတ္တရေတြကို တခုမက်န္
လံုလံုျခံဳျခံဳ ထုပ္ပိုးၿပီး
မနက္ျဖန္ကိုေရာက္လာႏိုးႏိုးနဲ႔
ေရာက္ရာေပါက္ရာေလွ်ာက္သြားေနတဲ့
ခရီးသြားတစ္ေယာက္ပဲ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ အခ်ိန္တအားၾကာလာရင္
ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္း ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔
ယံုၾကည္ေနမိတယ္
တခ်ိဳ႕ေသာ ဒါဏ္ရာေတြက
ေသ မွ ေပ်ာက္ကင္းတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား

Friday, February 16, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၃

တစ္ခါတုန္းက
ကမာၻၾကီးမွာ ေန႔ဆိုတာ မရွိခဲ့ဘူး
အလင္းေရာင္ လည္း မရွိခဲ့ဘူး
အျမဲတမ္း ေမွာင္မည္းေနခဲ့တာ
တစ္ရက္မွာ
ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ဟာ မ်က္စိလည္လမ္းမွားျပီး
အလင္းတန္းၾကီး တစ္ခုထဲေရာက္သြားခဲ့တယ္
စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလွ်ာက္ထြက္သြားလိုက္တာ
ၾကယ္မွုန္ ၾကယ္မႊားေတြကိုပါ ေက်ာ္လြန္သြားခဲ့တယ္
အရြယ္ေရာက္ျပီးသား ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္
စၾကၤာဝဠာရဲ့ အျပင္ဘက္ကို
လြင့္စင္ထြက္သြားျခင္းက
ကမာၻတစ္ျခမ္းလံုးကို လင္းထိန္သြားေစတာပါပဲ
လူေျပာသူေျပာမ်ားေနတဲ့ အဝါေရာင္ကို
သူက စၾကၤာဝဠာထဲထိေအာင္
သြားရွာတာေနမွာေပါ့
အဝါေရာင္ နဲ႔ အိမ္ျပန္လမ္း ကို ရွာေဖြေနရင္းနဲ႔ပဲ
ၾကယ္တစ္လံုးနဲ႔လည္း ခင္မင္ရင္းနွီးခြင့္ရခဲ့တယ္
နွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာျပီးမွ
ပန္းပြင့္ေလးနဲ႔ ၾကယ္ေလးဟာ
အဝါေရာင္ ကို သူ႔တို႔ကိုယ္မွာ ဝတ္ဆင္ျပီး
ကမာၻၾကီးဆီ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္
ပန္းပြင့္ေလးက ကမာၻၾကီးကို
ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေပမယ့္
ၾကယ္ေလးကေတာ့ လမ္းခုလတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္
ပန္းပြင့္ေလးဟာ အေမွာင္ထဲက
သူ႔အိမ္သူ ျပန္ေရာက္လာေပမယ့္
လမ္းခုလတ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္ေလးကိုပဲ
စိတ္က စြဲေနေတာ့တာပဲ
ကမာၻသူ ကမာၻသားေတြက
ပန္းပြင့္ေလး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္ထြက္သြားမွာစိုးရိမ္လို႔
ကမာၻၾကီးနဲ႔ ကြယ္ထားလိုက္ၾကတယ္
တစ္ရက္မွာ အဝါေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးဟာ နာမက်န္း ျဖစ္ျပီး
အနီေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အမညး္ေရာင္ ထိေအာင္ ေျပာင္းသြားျပီး
ပန္းပြင့္ေလး ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္
ကမာၻသူကမာၻသားေတြက
ပန္းပြင့္ေလးရဲ့ စ်ာပနကို ျခိမ့္ျခိမ့္သည္း က်င္းပျပီး
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကမာၻၾကီးက စတင္
လည္ပတ္ေတာ့တာပဲ
ကမာၻရဲ့ လင္းေနတဲ့ အျခမ္းက ေမွာင္မည္းသြားျပီ
ေမွာင္ေနတဲ့ အျခမ္းက လင္းသြားတယ္
ၾကယ္ေလးက သူ႔ကိုယ္ပိုင္အလင္းေတြနဲ႔ ထိုးျပီး
ပန္းပြင့္ေလးကို ကမာၻၾကီးေပၚမွာ ရွာေဖြေနေတာ့တာပဲ
အဲ့ဒီေန႔ကစျပီး
ကမာၻၾကီးမွာ အလင္းတစ္လွည့္ အေမွာင္တစ္လွည့္
လည္ပတ္ေနတာ ဒီေန႔ထိပါပဲ
ကမာၻၾကီး အေမွာင္က အလင္းကို ျပန္ေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကို
ကမာၻသူ ကမာၻသား ေတြ က "မနက္ျဖန္" လို႔ သတ္မွတ္လိုက္ၾကတယ္

Tuesday, February 13, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၂

စိတ္အားနဲ႔ ရွင္သန္ၾကရတဲ့ဘဝမွာ
အတိတ္ တစ္ခုလံုးကို
တစ္ယာက္တည္းတည္ေဆာက္လာခဲ့ၿပီး
အနာဂတ္ကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္အားနဲ႔တည္ေဆာက္မယ္
စိတ္ကူးထားတယ္
ျမင္ေန ေတြ႕ေနႀက မဟုတ္တဲ့
ျမင္ကြင္းတစ္ခုရဲ႕ေနာက္ကို
စိတ္က လိုက္သြားတဲ့အခါ
စကားလံုးေတြကပဲ အနာဂါတ္ျဖစ္လာတယ္
ၾကားေနရတဲ့အသံမွာ
ဘာ အေရာင္မွမပါလာတဲ့ေနာက္
အနားမွာ ျဖဴရွိေနတယ္ ဆိုတာ
ဘာနဲ႔မွ သက္ေသျပေနဖို႔မလိုေတာ့ဘူး

Sunday, February 11, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၁

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ေျမး ေလးေတြ အိပ္ယာဝင္ခါနီးရင္ ေခ်ာ့သိပ္ဖို႔
'ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက' နဲ႔စၿပီး
'ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္သြားၾကေလသတည္း' နဲ႔ဆံုးတဲ့
ကိုယ္ပိုင္ပံုျပင္ေတြကို ျဖဴက ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ထား
ဇါတ္လမ္းထဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ပါလာတဲ့
သည္းထိတ္ရင္ဖို အခန္းေတြကိုေတာ့
ေစာေစာစီးစီး အကုန္ကုန္သြားေအာင္ ကိုယ္က
ကဗ်ာေတြခ်ေရးပစ္လိုက္မယ္

Wednesday, February 7, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၂၀

ကိုယ့္ကိုေမြးေတာ့ ၾကယ္ေတြေသၾကတယ္
ျဖဴ႕ကိုစေတြ႕ေတာ့ ကိုယ့္ေကာင္းကင္ႀကီးက
ၿပိဳက်တယ္
ၿပီးေတာ့
စၾကာဝဠာႀကီးက က်ံဳ႕သြားတယ္
လူေတြကေတာ့ကိုယ့္ကို
'ေစာက္႐ူး' လို႔ေခၚၾကတယ္
ကိုယ္ကိုတိုင္ကေတာ့ 'အခ်စ္' လို႔ပဲ
အသံထြက္လိုက္တယ္
ကိုယ္က စၾကာဝဠာ ႀကီးကို
ေစာက္ဖက္မွမလုပ္ခ်င္တာ

Sunday, January 28, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၉

ျဖဴ႕ကို တသက္လံုး
ကိုယ့္အနားမွာ ေခၚထားႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး
ကိုယ္ကေတာ့ ျဖဴ႕အနားမွာ
တသက္လံုးလိုက္ေနေနမွာ
တစ္ခ်ိဳ႕ေသာအရာေတြကို
ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္က
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေပး ပစ္လိုက္မွရမွာ

Wednesday, January 24, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၈

ငါသိသားပဲ
ဒီေန႔ဟာ စေနေန႔ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔
ထင္တဲ့အတိုင္း
ေျခအိတ္တစ္စံုေပ်ာက္သြားတယ္
တာ့တာလွမ္းျပေတာ့ သူ႔ေက်ာျပင္နဲ႔
ကိုယ့္လက္ဖမိုးသာ ကိုယ္ျပန္ျမင္ရတယ္
ထြက္သြားသူဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ
ေစာင့္ေနသူကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္မွာမဟုတ္သလို
ေစာင့္ေနသူကလည္း
ထြက္သြားသူ ေလွ်ာက္ထြက္သြားတဲ့
လမ္းမႀကီးကို ဘယ္ေတာ့မွ
မ်က္ႏွာမလႊဲႏိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့
ဆက္ေစာင့္ေနရံုေပါ့

Sunday, January 14, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၇

ကိုယ္တို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မဆံုဆည္းခဲ့ေတာ့
ကိုယ္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေဝးေတာ့ဘူးေပါ့
ဒီဘဝမွာ ကိုယ္အၿမဲေအာင္ျမင္တာဆိုလို႔
စိတ္ကူးေတြပဲရွိတယ္

Friday, January 12, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၆

အသက္ရွင္ရတာ ပင္ပန္းလာျပီဆို
ကိုယ့္ကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ေျပာပါ
ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္သာ အေျဖမရွာတတ္တာ
ျဖဴ အသက္ဆက္ရွင္ဖို႔အတြက္
ခိုင္မာတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္
ကိုယ့္ဆီမွာရွိတယ္

Thursday, January 11, 2018

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၅

အသည္းကြဲတဲ့ ခံစားခ်က္ ကိုရဖို႔
ကိုယ္က ကာယကံရွင္ျဖစ္ေနမွမဟုတ္ဘူး
ဇတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို အစကေန အဆံုး
ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းျမင္ေနရရံုနဲ႔
ကိုယ္ဟာ ကာယကံရွင္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့အပူဟာ
ကာကြယ္ေဆးမရွိတဲ့ ကူးစက္ေရာဂါ

Friday, December 22, 2017

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၄

ကိုယ္ဝတ္ေနက် ဂ်င္းဂ်က္ကက္ေလး
သူယူဝတ္သြားတဲ့ေန႔ဆို
တစ္ျမိဳ႕လံုး ေႏြးတယ္

Friday, December 15, 2017

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၃

ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့
ဘာမွမရွိဘူး
ေရွ႕ကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့
အရာရာ မွုန္ဝါးေနတယ္
ေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ
ကိုယ့္လက္ကိုတြဲျပီး လိုက္လာတဲ့
ဘဝတစ္ခုလံုး ျမင္ရတယ္

Wednesday, December 13, 2017

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၂

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းေျပာရင္
ေရွာင္ရတဲ့ စကားလံုးေတြမ်ားတယ္
တခုခုကို လြမ္းေဆြးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္မွာ
စကားလံုးေတြ တအားရွားတယ္
ေက်ာခိုင္းထားတဲ့ လူနွစ္ေယာက္ၾကားမွာ
ဘာစကားလံုးမွ မရွိဘူး
မ်က္နွာျခင္းဆိုင္ထားတဲ့ လူနွစ္ေယာက္ၾကားမွာ
စကားလံုးေတြ မ်ားျပီး ဘာအသံမွမထြက္ေတာ့ဘူး
အေျဖမွန္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့
စကားလံုးေတြက အႏၱရာယ္သိပ္မ်ားတယ္
တစ္ခ်ိဳ႔ ဘဝေတြက စကားလံုးေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားျပီး
တစ္ခ်ိဳ႔ ဘဝေတြက စကားလံုးေတြေၾကာင့္ ပ်က္ကုန္တယ္
တစ္ခ်ိဳ႔ ပ်က္ျပီးသား ဘဝေတြကလည္း
စကားလံုး တစ္လံုးတည္းနဲ႔ ျပန္ ရွင္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္

Friday, December 1, 2017

ရာသီဥတုက သိပ္ငယ္ေနေတာ့

သီခ်င္းသံကို ေကာင္းေကာင္းမၾကားရဘူး
ေဝးလြန္းတဲ့ေနရာမွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေတြ႕
ညစ္ပတ္တဲ့ ဖိနပ္မွာ
ႀကိဳးတေခ်ာင္းညိပါလာတယ္ မသိလိုက္ဘူး
ၿမိဳ႕ႀကီးက ေမွာင္လြန္းေနေတာ့
ငွက္ကေလးေတြက အသားမက်
ဘာသံမွ မထြက္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ကုန္တယ္
တိုက္အေဟာင္းေတြၾကားထဲ ဝင္ပုန္းေနေတာ့မွ
မေန႔က အေၾကာင္းေတြ ျပန္မွတ္မိလာတယ္
မတရားဘူး
ငါ ဟာ ငါ ဟုတ္မေနခဲ့ဘူး ခုထိ
တေလာကလံုးကို ေစာက္ဂ႐ုမစိုက္ဘူးလို႔
ေအာ္ၿပီး လူေျခတိတ္ေတာ့
တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးတယ္
ယၾတာ ေျခဖို႔ ဝယ္လာတဲ့ စပါးတြဲကို
ငွက္ေတြကို ေကြ်းခ်င္တယ္
ဒါေပမယ့္ ငွက္ေတြက ယၾတာ ပစၥည္းေတြဆို
ရြံ ပံုရတယ္ မစားဘူး
လူတစ္ေယာက္ ငါ့ဆီကို
တည့္တည့္ႀကီး ေကြ႕ဝင္လာတုန္းမွာ
ငါ့ႏႈတ္သီးက စပါးတြဲကို ခ်ီလ်က္သား
တကယ္လိုအပ္လို႔ ယူလာတာကို
လူေတြနားမလည္ဘူး
ေဆာက္ထားတဲ့ အသိုက္က
အလိုလိုေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္
ဖိနပ္စုတ္ကို ခ်ည္ေပးလိုက္တဲ့ႀကိဳးကို
ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး

Thursday, November 23, 2017

အခ်စ္ကဗ်ာ - ၁၁

အားလံုးကို ထားခဲ့လိုက္ပါျဖဴ
မထားခဲ့လည္း သူ႔တို႔ဘာသာ ေနခဲ့ၾကမွာပဲ
သံသရာ တေလွ်ာက္လံုး ပါသြားမယ့္
ကိုယ့္လက္ကို ၿမဲၿမဲတြဲထား
ငရဲထိေရာက္သြားရင္ေတာင္
အပူသက္သာဖို႔ ကိုယ့္တာဝန္ထား
ေကာင္းမြန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာဟာ
ဆိုးဝါးတဲ့ ကမ႓ာကို ေမ့သြားေစလိမ့္မယ္
ဟုတ္တယ္
ကိုယ္ဟာ ၃၁ ဘံုက မလြတ္ခ်င္ေသးတဲ့
မိစၧာ ဒိ႒ိ တစ္ေကာင္